Przyznaję, że byłam uprzedzona do tego tytuły. Głównie za sprawą innej książki tej autorki - "Dużej kieszeni na kłopoty" - która jest najsłabszą pozycją z serii "Tylko dla dziewczyn". Trochę odstraszyła mnie również objętość - to najdłuższa ze wszystkich powieści cyklu. Blisko pięćset pięćdziesiąt stron, złożonych dość drobną czcionką i dość małymi marginesami. A mimo to lektura zajęła mi tylko kilka dni, a "Rupieciarnia..." walczy o tytuł mojej ulubionej książki z "Tylko dla dziewczyn" wraz z "Sobowtórem" Karwan-Jastrzębskiej i "Niebieskimi nitkami" Gutowskiej-Adamczyk
Główna bohaterka to szesnastoletnia Maryla. Nie zbyt ładna, trochę za chuda, bez biustu i innych krągłości. Jednak nie bardzo się tym przejmuje. Nosi poplamione jeansy, rozciągnięte swetry i kolorowe koszulki bez nadruków. Całe dotychczasowe życie spędziła w Warszawie. Po rozwodzie, Mama postanawia wrócić do rodzinnego Tomaszowa i zabrać ze sobą Marylę. Dziewczyna jest zrozpaczona. Musi porzucić dwoje najlepszych przyjaciół - Sabinę i Bruno. Trafia do nieprzyjemniej mieściny,w której księgarnia przypomina kiosk i nie ma nawet porządnej kawiarni. Każdy zna każdego i wszyscy znają mroczne tajemnice rodziny Maryli... Wszyscy, prócz niej samej. Nastolatka wraz z matką wprowadzają się do domu babki i prababki. Niestety, starsze krewne nie przypominają spokojnych staruszek o życzliwych twarzach. Przez sąsiadów nazywane są czarownicami, traktują wnuczkę jak powietrze lub jawnie nią gardzą. Wszystkie cztery kobiety robią co mogą, aby unikać swojego towarzystwa w starym, zrujnowanym domu. Towarzystwo z klasy Maryli też pozostawia wiele do życzenia... No, może prócz tajemniczego przystojniaka Adama.
 |
| "Rupieciarnia na końcu świata" Agata Mańczyk |
Zagadka goni zagadkę, tajemnica pogania tajemnicę. I gdy już miałam wrażenie, ze rozgryzłam fabułę pojawia się kolejny element, który rujnuje wszystkie moje przypuszczenia. Dopiero na ostatniej stronie autorka wyjawia ostatni element tej makabrycznej układanki. Nawet jeśli kilka razy przeszło mi przez myśl, że TO właśnie jest zakończeniem historii to ani razu nie podejrzewałam jak bardzo zawiła będzie cała intryga. A właśnie ta ostatni strona, ostatni rozdział w formie listu, sprawia, że całość nabiera głębszego sensu. Książka nie jest już tylko wydumaną historią, prawie fantastyczną i prawie nierealną. To właśnie ostatnie strony sprawiają, że całość odbieramy jako wiarygodną, prawdopodobną i niewiarygodnie smutną historię. Z tego powodu uważam, że to pozycja idealna dla osób starszych od Maryli. Ciężko byłoby docenić w pełni kunszt i naddany sens, który ujawnia się dopiero w ostatnich słowach głównej bohaterki.
Polecam. Największa zaletą tej serii jest fakt, że nie ma wyraźnych nawiązań fabularnych pomiędzy tytułami, więc można czytać je wybiórczo i/lub w dowolnej kolejności. To dobra pozycja nawet jeśli nie zamierzamy sięgnąć po inne propozycje z serii. Objętość też nie powinna odrzucać - czyta się bardzo szybko. Akcja naprawdę wciąga i jest zajmująca. Wcale nie odczuwałam, ze jest to książka dużo dłuższa niż poprzedniki. Styl i język Autorki znacznie poprawił się od czasu wydania "Dużej kieszeni na kłopoty". Jest bardziej dopracowany, emocjonalny i plastyczny. Łatwo polubić większość z postaci, choć w większości są to bohaterowie nieszablonowi, o jakich ciężko w literaturze młodzieżowej. Sama Marylka też do typowych nastoletnich bohaterek nie należy - nieroztropna, pyskata i harda, ale jednocześnie płacze w godzinach pracy na ramieniu szefowej i udaje upośledzoną. Najbardziej polubiłam Małgorzatę - wyrazista, tajemnicza i prawdziwa do bólu. Jeszcze raz gorąco zachęcam do zapoznania się z "Rupieciarnią na końcu świata".
Komentarze
Prześlij komentarz