"Chłopcy" Jakub Ćwiek

"Chłopcy" Jakub Ćwiek

Bangarang! I oto są - "Chłopcy" w całej swojej okazałości. Przybyli po to, aby zabrać Nas do Drugiej Nibylandii. Miejsca, w którym wciąż można być dzieckiem, lub po prostu, zdziecinniałym dorosłym... Bo tacy właśnie są tytułowy Chłopcy - dzieciaki ukryte w ciałach dorosłych mężczyzn pod przywództwem seksownej Dzwoneczek. Zakochani w swoich motocyklach, przeklinaniu i innych "męskich" rozrywkach. Utrzymują się ze sprzedaży magicznego pyłu. I wciąż marzą o zemście na Piotrusiu Panie...

Moje pierwsze spotkanie z Panem Jakubem Ćwiekiem okazało się strzałem w dziesiątkę. "Chłopcy" to połączenie dwóch światów - baśni Jamesa M. Barriego oraz brutalnej i agresywnej rzeczywistości motocyklowego gangu. Głównymi bohaterami są Zagubieni Chłopcy i Dzwoneczek. Jest tylko jeden mały kłopot... Zagubieni Chłopcy dorośli! To nie słodkie dzieciaki jakie pamiętamy z dzieciństwa. To banda rozbójników, którzy piją, palą, klną i nie stronią od towarzystwa kobiet lekkich obyczajów.

Pierwsze wydanie "Chłopców" to zbiór ośmiu chronologicznie ułożonych opowiadań z epilogiem. Każde opowiadanko to oddzielna całostka opowiadająca jedną, świetną historię. Kolejne opowiadania są ze sobą połączone bohaterami oraz niektórymi wątkami. Każda historyjka opatrzone jest tytułem. Tytuły to nic innego jak fragmenty dziecięcych powiedzonek i rymowanek. Moim zdaniem najsłabsze jest pierwsze opowiadanko. Wszystkie pozostałe są genialne. Nie potrafię wybrać najlepszego.

Język Ćwieka pełen jest kolokwializmów oraz przekleństw. Jednak są one używane z rozwagą, to właściwie dodatek do lektury, a nie jej główny aspekt. Wszystkie wulgaryzmy pojawiają się tu w sposób naturalny, do "Chłopców" po prostu PASUJE taki styl wyrażania się. Dodaje to charakteru, całość nabiera wiarygodności psychologicznej. Przecież przysłowiowy chłop jak dąb zakochany bez pamięci w swojej  czterocylindrowej Ślicznotce nie będzie używał homeryckich porównań podczas rozmowy z kolegą.

Książkę czyta się z prędkością światła. Wystarczył mi jeden wieczór, abym pochłonęła całość. Książka zawiera kilkanaście ilustracji, czcionka jest dość spora, a odstępy między akapitami także do malutkich nie należą. Po za tym, zwyczajnie "Chłopców" nie można odłożyć na półkę przed przeczytaniem epilogu. Kilka razy przeglądałam wszystkie ilustracje, sprawdzając, czy zgadzają się szczegóły fizjonomii poszczególnych postaci.

Chyba najbardziej polubiłam Dzwoneczek. Cóż, taka babska solidarność. Stalówka jest przerażający. Milczek seksowny. Kędzior zabawny. Bliźniaki to para zgrywusów. Pitt jest ucieleśnieniem dziewczęcego ideału "niegrzecznego chłopca". A Pan Popper to jedyny kot, którego darzę szczerą sympatią (nie tylko dlatego, że nie kłaczy). Ubóstwiam także fragment drugiego opowiadania, gdy Dzwoneczek wychodzi z budynku i rozpoczyna dzień od porannej gimnastyki... Komentarze Stalówki wycisnęły mi z oczy nie jedną łzę!

Gorąco polecam. Już nie mogę się doczekać, aż kurier dotrze do mojego domu z paczką. A w paczce czekają na mnie dwa kolejne tomy cyklu :) Dobrą wiadomość jest także wydanie czwartego tomu. "Chłopcy" nie będą trylogią. Osoby głodne wrażeń mogą zajrzeć do drugiego wydania "Chłopców". Jest ono wzbogacone o dodatkowe opowiadanie, a na okładce pojawia się Pan Popper.  Bardzo żałuję, że moje wydanie jest tak ubogie. Muszę poratować się ebookiem w oczekiwaniu na "Bangaranag" oraz "Zgubę".