"Wszystkie kolory moich wspomnień" Emily X.R. Pan

Rozczarowanie, choć nie miałam szczególnie dużych oczekiwań względem tej pozycji. Jednak, warto już we wstępie podkreślić, że nie jest to zła pozycja. Jest zwyczajnie nijaka, nie wzbudza żadnych emocji. Ani żałoba, ani depresja nie są przedstawione w sposób emocjonujący, cała historia nie dość, że nie rozbudza zainteresowania, to również nie wnosi niczego nowego. Realizm magiczny - postrzeganie przez główną bohaterkę matki jako ptaka po jej śmierci - nie jest uzasadnione w żaden sposób, nawet jedno zdanie nie tłumaczy czytelnikowi dlaczego jest to ptak, a nie inna postać. Wraz z rozwojem fabuły pojawią się kolejne nadnaturalne elementy, między innymi widzenia, których bohaterowie doświadczają pod wpływem kadzidełek, a które służą autorce jedynie do przedstawienia historii młodości matki Leigh.

Najbardziej niepotrzebnymi elementami książki są retrospekcje, które przeważają w drugiej połowie powieści. Jest ich naprawdę dużo, a służą jedynie ukazaniu relacji pomiędzy Leigh, a jej najlepszym przyjacielem, z którym całowała się, w chwili, gdy matka popełniła samobójstwo. Ponadto, w retrospekcjach pojawiają się jeszcze przyjaciółka Leigh, jej rodzice, jej dziadkowie, jej dziewczyna... Szereg postaci, które nic nie wnoszą do fabuły, a jedynie rozmywając tajwański, orientalny klimat, który towarzyszy rozdziałom nieretrospektywnym. 

Leigh jest postacią niewyróżniającą się. Jedynie rzadkie momenty opisywania kolorystyki oraz dopisywania emocjom barw sprawiają, że można uwierzyć w pasję do sztuk plastycznych. Z zalet warto jednak podkreślić, że mimo dość przygnebiającego tematu, książkę czyta się bardzo szybko, bardzo sprawnie, wręcz lekko. Język - poza metaforami z wykorzystywaniem kolorów - jest typowo młodzieżowy, zawiera kolokwializmy i potocyzmy, nie wyróżnia tej publikacji w żaden sposób. Kompozycja jest jednak nieco chaotyczna, choć rozdziały retrospektywne są wyodrębnione tytułem i grafikami.

Najbardziej przeciętna z przeciętnych powieści dla młodzieży. Wypada niezwykle blado na tle wydawanych wcześniej tytułów o temacie żałoby, starty i depresji - "To, co widzę bez Ciebie" Peter Bognanni, "Piękno, które pozostanie" Ashley Woodfolk czy "Listy do utraconej" Brigid Kemmerer. Raczej nie polecam, chyba tylko dla miłośników kultury Chin i Tajwanu, dla tych niewielu ciekawostek o języku mandaryńskim, obrządku chowania zmarłych czy ślubów z duchami.