"Kryształowy księżyc" Jacquline Woodson

"Kryształowy księżyc" to powieść, która intryguje już samym tytułem. I choć okładka nie wyróżnia, a niewielki format sprawia, że pozycja ta ginie w tłumie księgarnianych półek to z całą pewnością jest to powieść godna uwagi. Wydanie nawiązuje do dwóch innych bardzo dobrych i godnych polecenia publikacji wydawnictwa Remi - "Zapytaj Alice" oraz "Charlie". "Kryształowy księżyc" to opowieść o Laurel - młodej dziewczynie, która kocha opowiadać historie. To opowieść o spirali uzależnienia i traumie, wyrzutach sumienia, których nie można zagłuszyć.

'Kryształowy księżyc"Jacquline Woodson

Większość wątków jest zarysowanych bardzo pobieżnie. Całość jest dość chaotyczna, bohaterka-narratorka raz opowiada o dzieciństwie, raz o sprawach aktualnych. Powieść nie jest wiernym, dokładnym i kompletnym przedstawieniem Laurel i jej narkomanii. To raczej tylko okruchy z jej życia, dające ogólny obraz świata dziewczyny, którą wyrwano z rodzinne gniazda i wystawiono na próbę bycia dorosłą i dojrzałą w brutalnym świecie. Pod wieloma względami "Zapytaj Alice" był lepsze - bardziej dosadne, "mocniejsze" i pełniejsze emocji. Jednak z pozoru chaotyczna kompozycja "Kryształowego księżyca" a także nieduża liczba szczegółów wyróżniająca główną postać nadaje jej większą uniwersalność. Chaos rozdziałów zdaje się odzwierciedlać chaos myśli osób uzależnionych, a losy Laurel przedstawione są jako losy jednej z wielu. Autorka nie opowiada historii jednej bohaterki, ale tworzy dość uniwersalną przypowieść o świecie złożonym z dwóch elementów - narkotyki i cała reszta. 

Pozycja doskonała do przeczytania na raz. Objętościowo powieść jest niedługa, a akcja wciąga, więc nawet niewprawieni czytelnicy z łatwością pochłoną "Kryształowy księżyc" w jeden wieczór. Powieść jest zdecydowanie ciekawsza od "Pamiętnika narkomanki" i prawie tak dobra jak "Zapytaj Alice". Z całą pewnością to lektura, mająca na celu odstraszenia czytelnika od narkotyków, jednak autorka oszczędziła czytelnikom typowych ostrzeżeń i przestróg wypowiadanych wprost do czytelnika. Jedynie ogólny zarys fabuły wyraźnie wskazuje na dydaktyczny cel powieści, w warstwie narracji oraz w dialogach bohaterów nie ma (całe szczęście!) gróźb, próśb i uwag.

Polecam. Powieść daje do myślenia, ale nie wywołuje kaca książkowego. Ciekawa i dobrze napisana opowieść z zadatkami na uniwersalną historię o pułapce narkomanii. Niezbyt wstrząsająca i poruszająca, ale nie pozbawiona ładunku emocjonalnego.