"Moje nowe życie" Meg Rosoff

Chyba trochę zatęskniłam za post apokaliptycznymi powieściami dla młodzieży. Ponieważ za wiele tego typu ciekawych tytułów w nowościach wydawniczych nie znalazłam to postanowiłam sięgnąć po "Moje nowe życie" Meg Rosoff. Okładka paskudna, opis lakoniczny, ale po przejrzeniu pierwszych stron doszłam do wniosku, że ta krótka powieść ma co najmniej jedną dużą zaletę - bohaterka jest właściwie antybohaterką. Trudną dziewczyną, z problemami, a nie kolejną pięknością o wybitnej inteligencji i super-mocach. Daisy, a właściwie Elizabeth, jest średniej urody, średniej inteligencji i pakuje się w kłopoty dla czystej przyjemności bycia zbuntowaną piętnastolatką.

"Moje nowe życie" Meg Rosoff

To dobra książka. Akcja trzyma w napięciu, jest prężna i dość trudna do przewidzenia żeby nie znudzić się po piątym rozdziale (które to są krótkie, więc czyta się naprawdę szybko). Jednak ma też kilka poważnych wad. Przede wszystkim wszystko jest całkowicie nierealne. I nie chodzi mi tu o smoki i moc przenikania przez ścianę, a raczej o całkowity pozbawiony prawdopodobieństwa opisywania zwyczajnych wydarzeń, jak praca w ogrodzie, wycieczka nad rzekę lub relacji pomiędzy członkami rodziny... Sam koncept, że pięcioro dzieciaków zostaje bez opieki, na Bóg jeden wie jak długo, jest całkiem niedorzeczny. Ta wada jest związana z kolejną - zbyt słabo rozbudowany świat przedstawiony. Czytelnik wie naprawdę mało i przez to fabuła jest alogiczna. Brak informacji wynika jednak z najpoważniejszego zarzutu... Mam na myśli odczucie, które towarzyszyło mi cały czas, że czytam szkic powieści, a nie powieść. Fragmentaryczność, urywanie myśli w połowie, słabo opisana psychika głównej bohaterki, choć cała powieść ma przypominać wspomnienia przez nią spisywane... Jeszcze jednym irytującym aspektem jest idealizacja postaci Peiper, która wprost jest nazwana w tekście dzieckiem przypominającą "Najświętszą Panienkę". Ileż można?

Chyba największą zaletą prócz mocnej figury antybohaterki jest udane upodobnienie języka powieści (lub jej szkicu) do języka mówionego. Drugą, pomniejszą zaletą jest kompozycja zakończenia. Ambitne i wolne od osądów na temat postaw moralnych bohaterów w obliczu wojny i walki o życie. I choć sam problem wojny autorka zminimalizowała prawie do tła to udało jej się uniknąć podobieństwa do serii "Jutro" (blee, nie polecam). Właściwie głównym problemem jest etyka Daisy i wszystkich osób, które spotyka od wyjazdu z Nowego Jorku. 

Dość dobrze, krótko i inaczej niż zapowiada to tandetna okładka. Nie tylko dla młodzieży, ale tylko dla osób z otwartym umysłem. Raczej polecam, choć widoczne wady mogą zniechęcić mniej więcej w połowie, gdy akcja staje się szczególnie pourywana, chaotyczna i fragmentaryczna.